![](/files/fa/news/1402/6/27/70660_731.jpg)
خبرآنلاین نوشت: در این یادداشت آمده است؛
مدتی پیش یکی از مجریان تلویزیون با خوشحالی از ممنوعیت موقت برای ورود وزیر اسبق بهداشت و درمان به کانادا اظهار خوشحالی کرد، چنانکه گویی یک پیروزی بزرگ نصیب صدا و سیما و نظام شده است.
اتفاقا در آن اظهار خوشحالی چیزی که بیش از شعف علیه آقای وزیر دیده میشد، وجود کینه و نفرت سیاسی بود، بهطوری که حتی از اقدام کشوری چون کانادا علیه یک شهروند ایرانی که زمانی وزیر همین ساختار بوده، استقبال کرده بود. این وجه ماجرا بسیار تأثرآور بود، یا نباید آن خبر را میگفتند یا باید اقدام کانادا را محکوم میکردند، چون تصمیم علیه او را به سبب انتسابش به این حکومت گرفته بودند، حالا در مقام طرفداری از این حکومت از این تصمیم به وجد و شعف آمدهاند!! و پایکوبی میکنند.
پس از چند روز رییس سازمان صدا و سیما از این برخورد پوزش خواست.
مساله فقط حفظ حرمت و شخصیت افراد نیست، گرچه این موضوع مهمی است، ولی مهمتر این است که پیام این رفتار به مردم چیست؟ اینکه با این همه سیاستهای نظارتی و فیلترهای تنگ و بسته، کسانی را معرفی میکنند که مردم به آنها رای دهند، ولی جاسوس و خائن از آب در میآیند. خب چه تضمینی وجود دارد که مسوولان دیگر چنین نباشند؟ هنگامی که کسانی در این سطح از مدیریت کشور را به نفوذ متهم میکنید و هر چه توهین دارید نثار آنان میکنید، این پیام روشنی به مخاطب و مردم است که صدر و ذیل افراد را در معرض اتهام قرار میدهد آیا اجرای چنین سیاستی محصول نفوذیها نیست؟
در یکی از فرازهای نقل شده از امام علی(ع) آمده است که دید کسی در دشمنی با فرد ثالث خیلی زیادهروی میکند. گفت تو مثل کسی هستی که میخواهد کسی را که پشت خود ایستاده بکشد، ولی خنجر را به سینه خود میزند، بلکه با عبور از آن به او نیز اصابت کند. این نحوه رفتار رسانهای و تبلیغی با گذشتگان نابود کردن خودتان نیز هست. گذشتهای را برای مردم و خود باقی نمیگذارید.