سعید مُعیدفر کارشناس جامعه شناسی در گفت‌وگو با «اطلاعات آنلاین» در پاسخ به این پرسش که شعار وفاق ملی چگونه محقق می شود، اظهار داشت: در مقدمه پاسخ به این سئوال باید گفت که وفاق ملی به طور مشخص مدنظر دولت چهاردهم است؛ بنابراین باید برای سئوالاتی مانند این که تحقق وفاق در کشور تا چه حد امری ملی است؟ و آیا نظام حکمرانی تحقق این موضوع را مهم می‌داند؟ پاسخی اقناعی ارائه شود تا مردم و افکارعمومی هم به ضرورت آن آگاه شوند. البته تاکید موکدی که مسعود پزشکیان رییس جمهوری برای تحقق وفاق ملی دارد، موجب همراهی عناصری از نظام هم شده است که بسیار امیدوارکننده است.اما این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که برخی از عناصر تندرو رویارویی با وفاق ملی را اصل و لازم می‌دانند.

وی در پاسخ به این سئوال که چه تعریفی از وفاق را می توان صحیح و منطبق بر واقعیت دانست، گفت: طبعا وفاق ملی یا وفاق اجتماعی امری است که نیاز به زمینه‌های خاصی دارد. البته به نظر نمی‌رسد ما در حال حاضر در گستره‌ای ملی بتوانیم امر مهم وفاق ملی و اجتماعی را محقق کنیم. در واقع زمینه‌هایی ناهموار وجود دارد، به عبارتی به خاطر برخی رفتارها و برخی بی اعتمادی ها، فاصله بسیار زیادی با تحقق وفاق ملی و اجتماعی داریم. یعنی اساسا نمی‌دانم، مردمی که بارها و بارها از دولت مردان وعده‌های نابه جا و غیر محقق شنیده و دیده‌اند، آیا می‌توانند به این وعده ها اعتماد کرده و به نحوی با حاکمیت برای خروج از مشکلات همراهی کنند یا نه؟ این موضوعی است که جای تامل جدی دارد.

این جامعه‌شناس در ادامه تاثیر وضعیت موجود کشور و نابسامانی اقتصادی در تحقق یا عدم تحقق وفاق ملی گفت: هنوز وفاق ملی به عنوان امری که می تواند ابعاد گسترده مشارکت مدنی را همراه خود داشته باشد، جای سئوال و تردید است. در واقع وفاق ملی تا به امروز برای دولتی‌ها و بخشی از نظام حاکم موضوعیت دارد. اگرچه دولت نخبگان دانشگاهی را در رابطه با این موضوع دعوت به همکاری کرده‌ و می کند، اما آنچه معلوم است، چیزی جز این نیست که وفاق ملی هنوز در مقیاس ملی گسترش پیدا نکرده است؛ بنابراین نمی‌توانیم درباره میزان اثرگذاری وفاق در مناسبات اقتصادی پاسخی واقع بینانه بدهیم.

وی افزود: اما درباره اینکه تندروها چه رویکردی در قبال این موضوع خواهند داشت؟ می‌توان اینطور گفت که تندروها قطعا وفاق ملی را بر نمی‌تابند و این عناصر معتدل حاکمیت هستند که وفاق را ضروری می‌دانند و با دولت همراهی خواهند کرد. اما درباره تندروها اساسا باید اذعان داشت، آنها معمولا هیچ وقت دنبال میانه روی، تعامل و همکاری نیستند و تحت هیچ شرایطی هم نخواهند بود. آن ها به طریق اولی از وفاق ملی استقبال نمی‌کنند و نخواهند کرد. درباره اینکه این گروه را چطور باید کنترل کرد؟ می دانیم که افراطیون کار خودشان را می‌کنند و باید قبول کنیم که قابل کنترل هم نیستند؛ بنابراین اینکه تحرکات هزینه سازشان چطور باید کنترل شود، به طور مستقیم به جریان‌های اصلی حاکمیت ربط دارد که به نحوی احساس خطر کنند و ضرورت همکاری با دولت را جدی بگیرند تا از این طریق اجازه ندهند، گروه رادیکال مانع توافق دولت و حاکمیت شوند.