به گزارش اطلاعات آنلاین، او با خنده‌ای بازیگوشانه اعتراف می‌کند که نه‌تنها از طراحی بیزار است، بلکه بیشتر آثار هنری دنیا را به یک «مربع صاف با چهار گوشه» تشبیه می‌کند که فرقی با کار در یک فرش‌فروشی ندارند.
اما تناقض جذاب ماجرا اینجاست که نمایشگاه جدید او با نام «شاید: رایان گندر» در گالری تاونر، پر از نقاشی است! گندر که ترجیح می‌دهد به جای ساختن اشیای فیزیکی، روی ایده‌ها و داستان‌های فرار تمرکز کند، این بار برای خلق آثار جدید سراغ همکاری ویژه‌ای با پسر هفت‌ساله‌اش «باکستر» رفته است؛ پسری اوتیستیک و غیرکلامی که به گفته‌ی پدر، هاله‌ای مرموز و ارتباطی خاص با جهان دارد. از یک توپ ساحلی غول‌پیکر تا جعبه‌موزیک‌هایی که ملودی‌هایشان با استیکر روی خطوط حامل شکل گرفته‌اند، این آثار مرز میان هنر انتزاعی ناب و تصادف محض را زیر سوال می‌برند.
گندر که از بیماری استخوان‌شکن رنج می‌برد و سال‌هاست روی صندلی چرخ‌دار می‌نشیند، معتقد است محدودیت‌های اجتماعی و ساختارهای خشک جامعه است که برای افراد مشکل می‌آفریند، نه خودِ آن‌ها. او که در کارنامه‌اش از ساخت دستور کوکتل تا نمایش وزش باد در یک اتاق خالی دیده می‌شود، تاکید می‌کند که هنر باید علم آزادی باشد، نه تکرار ملال‌آور مکررات. این هنرمند هنجارشکن در نهایت با لبخندی شیطنت‌آمیز درباره نقاشی‌های جدیدش می‌گوید: «تا به حال آن‌ها را به نمایش نگذاشته بودم؛ اصلا نمی‌دانم آن‌ها را به عنوان هنر دوست دارم یا نه!»