به گزارش اطلاعات آنلاین، هیولای گیلا که بومی صحراهای آمریکاست، جانوری است که ماهها غذا نمیخورد اما به اصطلاح قندش نمیافتد. پزشکی در نیویورک به نام جان انگ، بدون اینکه حتی یکبار این خزنده هیولامانند را از نزدیک دیده باشد، از پودر بزاق آن مادهای بیرون کشید شبیه هورمون گرسنگی انسان، البته با یک تفاوت بزرگ؛ این هورمون در بدن انسان در کمتر از دو دقیقه میمیرد، اما در بدن سوسمار ساعتها کار میکند.
دولت آمریکا درخواست ثبت کشف این پزشک نیویورکی را رد کرد، اما انگ ناامید نشد و با پول خودش آن را ثبت کرد. در ادامه داروی بایتا بیرون آمد با روزی دو تزریق. سپس دانمارکیها نسخه انسانی را به گونهای ساختند که به پروتئین خون بچسبد و یک هفته آزاد شود. نام این دارو شد سماگلوتاید. هدف فقط دیابت بود.
اما در آزمایشها یک موضوع دیگر هم پیش آمد: صدای «بخور» در مغز انسان خاموش شد و همین شد که مصرفکنندگان دارو کاهش وزن محسوس داشتند. از بزاق یک سوسمار هیولامانند دارویی ساخته شد که حالا به نظر میرسد ارزش شرکت آن از اقتصاد دانمارک بالاتر است.
هیولای گیلا مارمولک پوستخشن بومی جنوب غربی آمریکا فقط چند بار در سال غذا میخورد و زهری قدرتمند برای مطیع کردن طعمه خود تولید میکند. جان انگ که متخصص غدد درونریز در موسسه ملی بهداشت بود، دریافت که این زهر باعث التهاب در پانکراس حیوانات آزمایشگاهی میشود. او در جستجوی راههایی برای کنترل دیابت، به این واقعیت توجه کرد و در اوایل دهه 1990 شروع به تحقیق در مورد زهر هیولای گیلا کرد.
انگ موفق شد مولکول مسئول، پروتئینی به نام اکسندین-4 را که شباهتی بسیار زیاد به پروتئین شبه گلوکاگون-1 (GLP-1) انسانی دارد و تولید انسولین را تحریک میکند، جدا کند. هنگامی که به موشهای آزمایشگاهی دیابتی تجویز شد، او کشف کرد که این ماده قند خون آنها را برای ساعتها پایین نگه میدارد. این یک یافته باورنکردنی بود.
محققانی که برای اولین بار GLP-1 را شناسایی کردند، تلاش کرده و نتوانسته بودند آن را به یک درمان موثر دیابت تبدیل کنند. این هورمون که اندکی پس از غذا ترشح میشود، تنها در عرض چند دقیقه از بین میرود و دوزهای بالای مورد نیاز برای بالا نگه داشتن سطح GLP-1 نیز باعث ایجاد عوارض جانبی نامطلوب زیادی شد. از سوی دیگر، اکسندین-۴ توانست ساعتها در بدن باقی بماند و سطح گلوکز خون را کنترل کند.
سپس محققان به کار انگ - و هیولای گیلا - روی آوردند تا درمانی با قدرت ماندگاری بیشتر ایجاد کنند. این تیم با همکاری نوو نوردیسک، از اکسندین-۴ به عنوان مدلی برای ساختن اولین سماگلوتیدهای مصنوعی که قادر به پایین نگه داشتن قند خون برای مدت طولانی هستند، استفاده کردند. امروز ما آنها را با نامهای تجاریشان میشناسیم: اوزمپیک، وگووی و بسیاری دیگر.
در حالی که اداره امور کهنهسربازان از ثبت اختراع انگ خودداری کرد، او موفق شد داروی دیابت خود را به بازار عرضه کند و پیروزی دیگری به دست آورد. سال ۲۰۱۳، جیم کوپر، نماینده کنگره، «جوایز غاز طلایی» را برای برجسته کردن تحقیقات علمی به ظاهر بیاهمیت با منافع عمومی عظیم ایجاد کرد. انگ جزو اولین برندگان آن بود.
