به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این اثر جدید که به مفهوم پیچیده اتوفیکشن (Autofiction) و مرزهای باریک میان هنر و واقعیت زندگی شخصی می‌پردازد، شمایلی از یک فیلم‌ساز را به تصویر می‌کشد که از قضا خودِ واقعی‌اش را هم زیر ذره‌بین برده است.

اما حاشیه‌ها تنها به پرده سینما محدود نمی‌شود؛ آلمودوار در گفتگوی جنجالی اخیر خود، پیکان انتقادات تندش را به سمت چهره‌های برجسته سیاسی و سینمایی نشانه رفته است. او بدون تعارف سیاست‌های دونالد ترامپ در آمریکا را به چالش کشیده و از اتحادیه اروپا خواسته است تا در برابر اقدامات قانون‌گریزانه او محکم بایستد.

در حوزه سینما نیز، طوفان ترکش‌های انتقادات او چهره‌هایی چون ویل اسمیت و غول استریمینگ جهان یعنی نتفلیکس را بی‌نصیب نگذاشته است. آلمودوار که سابقه ریاست هیات داوران جشنواره فیلم کن را در کارنامه دارد، بار دیگر بر دفاع قاطعانه از سنت اصیل اکران روی پرده بزرگ تاکید کرد و پلتفرم‌های دیجیتال را خطری جدی برای بقای هنر تصویر دانست. او همچنین با یادآوری دوران هم‌نشینی‌اش با ویل اسمیت در هیات داوران کن و حادثه جنجالی سیلی زدن این بازیگر به کریس راک در اسکار ۲۰۲۲، رفتارها و توجیهات اسمیت را به «سخنرانی و تفکرات یک رهبر فرقه» تشبیه کرد.

با این حال، عمیق‌ترین و جذاب‌ترین لایه بازتاب‌یافته در فیلم «کریسمس تلخ»، خودانتقادی بی‌رحمانه این کارگردان ۷۶ ساله نسبت به خودش است. آلمودوار در این اثر اعتراف می‌کند که هنرمندان و نویسندگان به واسطه ماهیت حرفه خود، افرادی ذاتاً خودخواه هستند؛ ویژگی تاریکی که ناگزیر آن‌ها را برای اطرافیان و نزدیک‌ترین کسانشان به آدم‌هایی خطرناک تبدیل می‌کند.

در فیلم جدید او، شخصیت «رائول» که در واقع همزاد و نماینده خود آلمودوار است، به عنوان یک فیلم‌ساز خودمحور به تصویر کشیده می‌شود که زندگی و حریم خصوصی اطرافیان و دستیار وفادارش را برای خلق آثارش به تاراج می‌برد. هنگامی که دستیارش او را به «خون‌آشام‌وار مکیدن زندگی‌اش» متهم می‌کند، آلمودوار شخصاً اعتراف می‌کند که تک‌تک این اتهامات را با کمال میل به خودش نسبت می‌دهد. او با صراحتی تحسین‌برانگیز بیان می‌کند که فرآیند خودزنی و نقد بی‌رحمانه خویشتن در هنر، نه‌تنها دردناک نیست بلکه بسیار رهایی‌بخش و حتی سرگرم‌کننده است.

این فیلم‌ساز برجسته اذعان می‌کند که سوخت اصلی خلاقیت و آثار او نه شادی، بلکه رنج و درد است؛ ویژگی خودخواسته‌ای که نشانه‌ای از بهایی است که یک هنرمند برای آفرینش هنر می‌پردازد. آلمودوار با وجود تمام این چالش‌های درونی و نگاه انتقادی به خود، با جرقه‌ای از سرسختی اعلام می‌کند که برخلاف میل دیگران برای استراحت، هرگز از خلق کردن و جنگیدن دست نخواهد کشید.

این فیلم جنجالی از تاریخ ۲۸ اوت (۶ شهریور ۱۴۰۵) در سینماهای بریتانیا و ایرلند اکران می‌شود.