به گزارش اطلاعات آنلاین، روز دهم ژوئیه تأیید شد که این جنگندهها به پایگاه نیروی هوایی سلطنتی لکنهیث در بریتانیا رسیدهاند و انتظار میرود از آنجا به سرزمین اصلی ایالات متحده منتقل شوند. استقرار اف-۲۲ها در اسرائیل در ماه فوریه بخشی از یک تقویت نظامی گستردهتر علیه ایران بود که شامل اف-۱۶ها، اف-۳۵ها، تانکرهای سوختگیری هوایی، هواپیماهای هشدار زودهنگام هوابرد، سکوهای اطلاعاتی و نیروهای دریایی اضافی پیش از آغاز حمله تمامعیار به رهبری ایالات متحده به این کشور میشد. خروج جنگندهها پس از ازسرگیری خصومتهای شدید در ۷ ژوئیه، پس از یک آتشبس کوتاه دیگر، انجام میشود.
منابع غربی ادعا کردهاند جنگندههای اف-۲۲ هیچ پرواز رزمی انجام نداده اما بازدارندگی قدرتمندی ایجاد کردهاند و در طول بحران به برنامهریزان آمریکایی انعطافپذیری عملیاتی قابل توجه دادهاند. با وجود دههها تلاش گسترده با هدف معرفی اف-۲۲ به عنوان جنگنده برتر جهان، کاربرد آنها به طور جدی مورد تردید قرار گرفته است - تا جایی که هدف از استقرار آنها در اسرائیل تا حد زیادی افزایش روحیه تلقی میشد. در حالی که هزینههای عملیاتی و نیازهای نگهداری شدید این جنگنده، آن را برای عملیات علیه اهداف با دفاع ضعیف مانند نیروهای طالبان در افغانستان نامناسب میکند، قابلیت آن در برابر ارتشهای توانمندتر، از جمله نه تنها چین و کره شمالی، بلکه حتی ایران، همچنان بسیار محدود است.
اف-۲۲ از بسیاری جهات کمتنوعترین جنگنده قرن بیست و یکم در خدمت در هر کجای جهان و فاقد قابلیتهای پیشرفته اشتراکگذاری دادهها و جنگ الکترونیک اف-۳۵، اف-۱۵ و سایر انواع جنگندههای مدرن است، در حالی که با وجود اندازه بزرگش به دلیل مصرف سوخت بسیار بیشتر، به برد کوتاهتر محدود شده است. این هواپیما فاقد هر گونه دسترسی به موشکهای هوا به زمین یا ضد کشتی است، به این معنی که فقط میتواند با استفاده از موشکهای هوا به هوای AIM-120 با اهداف در برد بالا درگیر شود. اهمیت این قابلیت علیه ایران همچنان محدود است، زیرا نیروی هوایی ایران هیچ نوع جنگندهای از دوران پس از جنگ سرد ندارد و عمدتاً به جنگندههای F-4D/E و F-5E مربوط به دوران جنگ ویتنام متکی است که به راحتی توسط اف-۳۵ها و اف-۱۵های متنوعتر، پیشرفتهتر، کمهزینهتر و کمهزینهتر قابل رقابت هستند.
اگر از اف-۲۲ها برای انجام حملات بمباران نفوذی با استفاده از بمبهای گرانشی استفاده میشد، از بقای بیشتری نسبت به اف-۱۵ها بهرهمند میشدند، اما برد بسیار کوتاهتر، آگاهی موقعیتی محدودتر و محموله تسلیحاتی کمتری داشتند. آسیبپذیری اثباتشده اف-۳۵های مدرنتر و بقاپذیرتر در طول حملات نفوذی و فقدان قابلیتهای پیشرفته پنهانکاری، هشدار زودهنگام یا جنگ الکترونیک اف-۲۲، باعث میشود معایب استفاده از آن بر مزایایش غلبه کند. محدودیت بیشتر در کاربرد اف-۲۲، نیازهای نگهداری بسیار بالای آن است، به این معنی که این هواپیما قادر به انجام پروازهای سریع به سرعت اف-۳۵ و حتی بیشتر از آن اف-۱۵ نخواهد بود.
اف-۲۲ در طول بیش از ۲۰ سال خدمت، هرگز نقش مهمی در هیچ درگیری ایفا نکرده و کاستیهای گسترده این هواپیما دلیل اصلی کاهش تولید از ۷۵۰ به تنها ۱۸۷ جنگنده و دلیل تلاش نیروی هوایی برای بازنشستگی زودهنگام آنها بوده است. گرچه این جنگنده از نظر مانورپذیری نسبت به اف-۳۵ و از نظر قابلیتهای پنهانکاری نسبت به اف-۱۵ مزایایی دارد، اما با وجود هزینههای بسیار بالاتر، در مجموع قابلیتهای آن بسیار محدودتر است. در حالی که سالهاست طرفداران برنامه اف-۲۲ به جنگ ایالات متحده و ایران به عنوان جنگی اشاره میکنند که در آن این هواپیما سرانجام نشان میدهد چرا هزینههای هنگفت توسعه آن ارزشش را داشته، مشارکت نکردن این هواپیما در تلاشهای جنگی تقریباً پنج ماه پس از شروع، نشانه دیگری از محدودیتهای آن است.
