به گزارش اطلاعات آنلاین، در هالیوود وقتی صحبت از شبکاری و خستگی عوامل می‌شود، معمولاً انتظار فضایی سنگین را داریم؛ اما برای جف بریجز، این شب‌ها یادآور لحظاتی است که با حضور رابین ویلیامز به خاطراتی فراموش‌نشدنی بدل می‌شدند. بریجز در گفت‌وگوی اخیر خود با «ورایتی»، از لحظاتی می‌گوید که ویلیامز با همان نگاه شیطنت‌آمیز خاص خود، سکوت خسته‌کننده پشت‌صحنه را می‌شکست و با دست انداختن عوامل، انرژی تازه‌ای به فضا تزریق می‌کرد.

نکته جالب این خاطرات، همدستی تری گیلیام، کارگردان فیلم، با ویلیامز است. برخلاف عرف سینما که کارگردان‌ها سعی می‌کنند بازیگران را به تمرکز روی کار بازگردانند، گیلیام از این بداهه‌پردازی‌های ۱۰ دقیقه‌ایِ ویلیامز استقبال می‌کرد و با شوخی‌های متقابل، او را بیشتر به خنداندن تیم تشویق می‌کرد. بریجز با تحسین این روحیه می‌گوید: «کار کردن با رابین فوق‌العاده درخشان بود؛ می‌توانم ساعت‌ها درباره او حرف بزنم.»

بریجز علاوه بر این شیطنت‌ها، به روحیه وحشی و آزاد ویلیامز نیز اشاره می‌کند. او خاطره‌ای از ساعت ۴ صبح در سنترال پارک نیویورک تعریف می‌کند که در آن، ویلیامز با همان سبک منحصربه‌فردش، دیوانه‌وار به اجرای صحنه‌ها می‌پرداخت و با رفتارهای بداهه و خنده‌دارش، همه را سر ذوق می‌آورد.

یادآوری این خاطرات برای بریجز که در روزِ درگذشت ویلیامز در سال ۲۰۱۴، در مراسم افتتاحیه فیلم «بخشنده» با چشمانی اشک‌بار از دست دادن دوستی عزیز سخن گفته بود، هنوز هم رنگ‌وبویی از دلتنگی عمیق دارد. او رابین ویلیامز را نه تنها یک هم‌بازی، بلکه صندوقچه‌ای از خلاقیت و سخاوت می‌داند که حضورش برای تمام کسانی که با او کار کردند، یک هدیه بزرگ بوده است.

 فیلم «شاه ماهیگیر» در سال ۱۹۹۱ نه تنها با تحسین منتقدان همراه شد، بلکه برای رابین ویلیامز نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به ارمغان آورد و به یکی از آثار ماندگار در کارنامه این دو هنرمند تبدیل شد.

رابین ویلیامز (۱۹۵۱–۲۰۱۴)، بازیگر و کمدین آمریکایی، با توانایی خیره‌کننده در بداهه‌پردازی و ایفای نقش‌های متنوع از کمدی‌های پرانرژی تا درام‌های عمیق، به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های تاریخ سینما بدل شد. او که با سریال «مورک و میندی» به شهرت رسید، در فیلم‌های ماندگاری چون «انجمن شاعران مرده»، «ویل هانتینگ خوب» (که برای آن برنده اسکار شد) و «خانم داتفایر» به ایفای نقش پرداخت و همواره با روحیه بخشنده و نبوغ هنری‌اش در یادها باقی ماند. با این حال، ویلیامز در سال‌های پایانی عمر با چالش‌های جدی سلامتی از جمله افسردگی و بیماری زوال عقل دست‌وپنجه نرم می‌کرد که سرانجام در اوت ۲۰۱۴ به مرگ خودخواسته او منجر شد.