خبرآنلاین نوشت: تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی هم کاری از پیش نبرد و به جای آن که نسبت به دوره های گذشته پیشرفت داشته باشد این بار به جمع ۳۲ تیم هم نرسید و سی و سوم شد! به هیچ وجه نمی توان اتفاقات تلخ و همچنین شرایط سفر و ویزای تیم ملی را در عملکرد بازیکنان نادیده گرفت اما اوضاع به شکلی جلو رفته که گویی همه چیز سرجایش بوده و از نظر فنی تیم چشم نواز بازی می کرده اما حوادث رخ داده باعث شد همه چیز خراب شود!
مگر می شود عملکرد در تورنمنت کافا و بازی های تدارکاتی و نه نگفتن مدافعان و دروازه بان تیم، به مهاجمان تیم هایی در حد هند و قرقیزستان را فراموش کرد؛ آیا آن زمان هم ویزای تیم دچار مشکل و کشور در جنگ تحمیلی بود؟
تیم ملی فوتبال ایران در یکی از آسان ترین گروه های جام جهانی قرار داشت اما حتی یک برد هم به دست نیاورد. این درحالی بود که ماه ها قبل از اعزام به جام جهانی امیر قلعه نویی تاکید کرده بود که ایران ۴ امتیاز یا بیشتر کسب می کند و به راحتی صعود می کند. اصلا همان زمان که قرعه تیم ملی درآمد و تقریبا همان چیزی بود که قلعه نویی می خواست همه گفتند شاید این بار شانس و اقبال روی خوش خود را به ایران نشان داده و در جام ۴۸ تیمی چنین قرعه ای هم نصیب مان شده؛ اما هیچ چیز آن طور که باید پیش نرفت.
تیم ملی در مسیر جام جهانی مثل سال های اخیر کاملا نگران کننده ظاهر شد و دفاع متزلزل و ناهماهنگش به همراه روند سینوسی علیرضا بیرانوند همه را نگران کرد و اتفاقا این نگرانی ها کاملا درست بود.
همان ابتدای جام و دقایق ابتدایی مقابل نیوزیلند شاهکار دفاع و دروازه بان گل اول را برای حریف به ارمغان آورد و گل دوم هم روی همین اشتباهات زده شد. قرار نیست از عملکرد خط حمله چشم پوشی کرد اما ۲ گل زدن به نیوزیلند ضعیف ترین تیم جام که از بلژیک و مصر گل های بیشتری خورد صورت گرفت. مقابل بلژیک نه چندان قدرتمند که سایه ای از دیبروینه و ستاره هایش باقی مانده حتی ۱۰ نفره هم شجاعت برد را نداشتیم و در نهایت همین احتیاط و ترس در بازی سوم مقابل مصر هم تکرار شد تا شاگردان قلعه نویی منتظر اما و اگرها بنشینند.
اما و اگرها مسیر خود را پیش گرفتند و اقبال به سمت تیم هایی رفت که برای آن تلاش هم کرده بودند. حتی اتهام تبانی به الجزایر و اتریش چیزی جز بهانه ای خنده دار نیست که پرداختن به آن هم اشتباه است!
اعزام تیم پیر به مسابقات، اشتباهات در چینش بازیکنان چه در ترکیب اصلی و چه در تعویض ها، تزلزل در خط دفاع، ادامه روند سینوسی بیرانوند که نشانه آن گل مصر بود، عدم شادابی بازیکنانی چون طارمی، به کارگیری بی دلیل بازیکنی چون علیرضا جهانبخش، ابهام در چرایی حضور بعضی بازیکنان از جمله دنیس اکرت در ترکیب اعزامی، عدم استفاده درست از نفراتی چون امیرحسین حسین زاده و مهدی قایدی و ... که نتیجه اش حذف در گروه آسان جام جهانی ۴۸ تیمی بود، حتی خط روی مسئولان تیم ملی نینداخت!
درحالی که بعد از حذف تیم ها از مرحله گروهی بسیاری از سرمربیان و حتی روسای فدراسیون ها استعفا دادند و رسانه های داخلی شان موج انتقادات گسترده را آغاز کردند اما برای تیم ایران که در فوتبال آسیا همیشه حرف های زیادی برای گفتن داشته این شکست و عدم صعود یک پیروزی بزرگ شد! کسی هم نمی داند چطور می شود با انجام چنین بازی های بی کیفیت و حذف بد از جام به جای انتقاد، تشویق نصیب تیم شود. مگر می شود نسلی که خود را طلایی می داند هیچ چیز برای افتخار نداشته باشد و دلش را به باخت های سبک خوش کند. به اندازه ای باخت یک گله به آرژانتین و اسپانیا و تساوی با پرتغال غرور کاذب و بی دلیل برای نسل تیم ملی ایجاد کرده که خودشان هم باورشان شده این موفقیت است!
شاید این تصور بی دلیل هم نباشد وقتی ببینیم سرمربی تیم ملی بعد و قبل هر بازی به جای صحبت فنی به مانند تورنمنت های قبل جهت حرف هایش را به سمتی می برد که مرثیه سرایی باشد و تلاش کند تیمش را در بدبختی نشان دهد و نتایج و عملکردش را بزرگ کند؛ هرچند باید خوشحال بود که بعد از هیچ یک از بازی های ایران در جام جهانی قلعه نویی درباره سال ۲۰۰۷ حرف نزد!
وقتی مسئولان می آیند و می گویند ایران بدون باخت از جام جهانی حذف شد نتیجه اش همین می شود که بازیکنان تصور می کنند شاخ غول را شکسته اند!
اما نهایت این ایجاد غرور ملی از نتایج نامطلوب تیم ملی مربوط به مراسم استقبال از تیم در بازگشت به تهران بود. در حالی که تیم های حذف شده از جام جهانی تلاش می کنند در سکوت خبری به کشورشان بازگردند تا مورد هجمه منتقدان و رسانه ها قرار نگیرند و حتی تیمی ساعت رسیدنش به کشور را اعلام نمی کند تا از خشم هواداران عصبانی در امان باشد اینجا فرش قرمز برای قلعه نویی و شاگردانش پهن می شود اما شاید خودشان بهتر از هرکسی می دانند که این موفقیت شبیه همان ماکت هایی بود که از بازیکنان در مراسم استقبال ساخته شده بود؛ هیچ چیز واقعیت ندارد. ما باید بدانیم علاقمندان فوتبال و ورزش ایران لیاقت آن را دارد که به جای احساس شعف و شادی از خوردن گل دقیقه ۹۰ از مسی و گرفتن ۳ امتیاز از ۳ بازی در گروه آسان جام جهانی، با صعود و افتخار و برد مغرور شود. هواداران و مردم این لیاقت را دارند که از ته دل برای گلزنی و موفقیت تیم ملی شان فریاد بزنند و شادی کنند؛ نه اینکه هر سال برای دلگرمی خودشان بگویند عیبی ندارد در عوض خوب باختیم!