به گزارش اطلاعات آنلاین، شیرها به طور معمول به انسان حمله نمی کنند، مگر این که آزار دیده باشند یا دلیل دیگری در میان باشد. در مورد شیرهای آدمخوار افسانه ای ساوو در آفریقا به نظر می رسد علت آدمخواری، آسیب های دندانی بوده است.

جانورشناسانی که روی دندان های آنها مطالعاتی انجام داده بودند به این نتیجه رسیدند که شیرهای ساوو (Tsavo lion) دچار مشکلات دندانی شده بودند و نمی توانستند طعمه خود را شکار کرده و به دهان بگیرند؛ به همین خاطر به خوردن انسان ها روی آورده بودند.

در سال 1898، از ماه مارس تا ماه دسامبر، در صحرای پهناور کنیا در نزدیکی رودخانۀ ساوو، یک جفت شیر باعث به وحشت انداختن عده ای از کارگران خط آهن شدند. طبق آنچه گفته می شود این شیرها تا مدتی که زنده بودند 128 نفر از کارگران را کشتند. آنها در حال ساختن خط آهن کنیا به اوگاندا بودند.

حملات پیاپی شیرهای آدم خوار هنگامی به پایان رسید که شخصی به نام «کلنل جان پترسون» به استخدام «شرکت بریتانیایی آفریقای شرقی» درآمد تا روی ساخت راه آهن نظارت کند و چون کارگران راه آهن از ترس شیرها، کار را رها کرده بودند تصمیم به شکار آنها گرفت.

پترسون پس از آن با انتشار کتاب «آدمخوارهای ساوو» که داستان غم انگیز این اتفاق را حکایت می کند شهرت جهانی کسب کرد. این دو نمونه شیر هم اکنون در موزۀ تاریخ طبیعی در شیکاگو به نمایش گذاشته شده اند. تاکنون چندین فیلم سینمایی و مستند در رابطه با این شیرها ساخته شده اند.

با وجود اتفاقات نادری مانند حملۀ شیرهای آدمخوار ساوو به انسان ها باید خاطر نشان کرد که حمله به انسان در میان شیرها به ندرت اتفاق می افتد. به همین خاطر بود که دانشمندان درباره شیرهای ساوو متحیر شدند و کنجکاو بودند بدانند چرا در چنین مدت زمان کوتاهی آنها توانستند تعداد زیادی انسان را از بین ببرند.

فرضیه رایجی که در میان دانشمندان مطرح شده حاکی از این است که شیرهای ساوو به این خاطر به انسان ها حمله می کردند که نمی توانستند طعمۀ دیگری برای شکار بیابند. خشکسالی شدیدی در ناحیۀ مورد نظر در کنیا حاکم بود و بخش زیادی از جانوران در اثر بیماری های مسری تلف شده بودند.. در نتیجه تعداد طعمه های در دسترسی که می توانستند شکم شیرها را سیر کنند کاهش یافته بود. همچنین زیستگاه و قلمرو آنها توسط انسان ها تخریب و اشغال شده بود

گزارش هایی موجود است که نشان می دهند در مواقع کمیابی غذا، جانوران گوشتخوار بزرگ به خوردن انسان ها رو می آورند. البته این احتمال هم وجود دارد که شیرهای پیر یا ضعیف انسان ها را به جای جانوران گریزپا به عنوان یکی از طعمه های خود انتخاب کنند. با توجه به این که موزۀ تاریخ طبیعی شیکاگو بقایای این شیرها را حفظ کرده است، می توان آنها را با استفاده از تکنیک ها و ابزارهایی مطالعه کرد که در صد سال پیش وجود نداشتند.

مطالعاتی روی ساییدگی های دندان های سه شیر آدم خوار که در مجموعۀ موزۀ میدانی نگهداری می شوند انجام شده است. دندان ها متعلق به دو شیر ساوو و یک شیر از ناحیه «مفوو» در زامبیا بود که گفته می شود در سال 1991 دست کم 6 انسان را خورده است. این بررسی ها اطلاعات با ارزشی دربارۀ نوع غذایی که جانور در مدت زمان اندکی پیش از مرگش خورده است به دست می دهند.

اگر کمبود طعمه واقعاً مشکل اصلی شیرهای آدم خوار بود، آنها می توانستند به جست و جوی غذا بروند و از استخوان های لاشه های جانوران دیگر تغذیه کنند. بنابراین سایش دندان های آنها باید شبیه به ساییدگی دندان ها در کفتارها می شد، چون کفتارها روزانه استخوان طعمه های خود را جویده و می بلعند.

با این حال، اثر ساییدگی روی دندان های شیرهای ساوو که بتواند مربوط به جویدن استخوان باشد تاکنون مشاهده نشده است. این در حالی است که طبق گزارش ها، افرادی بوده اند که صدای استخوان خوردن شیرهایی را در اطراف زمین های کشاورزی و بیشه ها شنیده بودند.

خطوط ناشی از ساییدگی روی دندان های شیرهای ساوو بیشتر شبیه به ساییدگی دندان های شیرهای موجود در باغ وحش هاست که بیش تر غذاهای نرم مانند گوشت گاو و گوشت اسب می خورند. در تصاویری که از ساییدگی دندان های شیرهای ساوو تهیه شدند هیچ نشانه ای از سایشی که مربوط به جویدن استخوان باشد مشاهده نشد.

آزمایش های شیمیایی که روی استخوان ها و موهای شیرهای آدم خوار ساوو انجام شده است ثابت می کنند که یکی از این دو شیر بیش تر از دیگری از انسان ها تغذیه می کرده است. این شیر از بیماری شدید دندانی رنج می برده است. در انتهای ریشه دندان آن آبسۀ وخیمی ایجاد شده بود که بروز عفونت دردناکی را به دنبال داشت و شکار کردن را عملاً غیر ممکن می کرد.

شیرها از آرواره های خود برای گرفتن طعمه هایی نظیر گورخرها و جانوران وحشی استفاده می کنند تا آنها را خفه کنند. شیر ساوو که آدم های بیشتری شکار کرده است مطمئناً نتوانسته است جانوران بزرگ جثۀ دیگر را که معمولاً طعمۀ خود می کند مقهور کرده و از آنها تغذیه کند؛ در حالی که شکار انسان ها برایش بسیار راحت تر بوده است.

شیر دیگر ساوو که انسان های کم تری را شکار کرده بود آسیب دیدگی های دندانی کم تر و آروارۀ سالم تری داشت. با این وجود، کمبود طعمه نمی تواند تنها دلیل آدم خوار شدن شیرهای ساوو باشد. عارضۀ دندانی در این امر بسیار دخیل بوده است که به خوبی این رفتار آنها را توجیه می کند.

مطالعه روی شیر آدمخوار سوم که متعلق به «مفوو» در زامبیا است و آسیب دیدگی های ساختاری شدیدی در آرواره اش دیده می شود این ایده را تقویت می کند که مشکلات و بیماری های دندانی در سوق دادن جانوران درنده به رفتار آدم خواری نقش تعیین کننده ای دارند.